De Harnaschpolder is een grote uitbreidingslocatie in de gemeente Delft, waar kassengebied plaats maakt voor woningen. Hier liggen drie woonvelden (veld 21 tot en met 23) als strips in het landschap, onderling gescheiden door water en groen.
Het buitenruimteontwerp bindt de verschillende woonvelden, maar benadrukt tegelijkertijd de stedenbouwkundige en architectonische verschillen, door op drie manieren om te gaan met het begrip collectiviteit.
In een tijd van individualisering speelt het dagelijks leven zich steeds meer af in 'eigen huis en tuin', de auto en op het werk. De band met de buurt en de wijk vervaagt en speelt een steeds kleinere rol. In de overtuiging dat het organiseren van contact en daarmee ontmoetingen tussen bewoners, een positieve bijdrage levert aan de de leefkwaliteit en duurzaamheid van een buurt, is voor iedere woonstrip een eigen collectieve tussenruimte gerealiseerd. Deze ruimte bevindt zich op het snijvlak van het openbare domein naar de private tuinen, of naar de eigen woning. Het is in feite een extra stuk tuin, die als verlengstuk van de eigen tuin kan worden beschouwd.
In het eerste veld krijgen de bewoners overtuinen. Dit zijn grote stenen terrassen, die als harde plateaus in de buitenruimte liggen en bedoeld zijn als overlooptuin.
In het tweede veld is een langgerekt collectief terras aan de woningen ontworpen, als plateau waar iedereen zijn potplanten en stoeltjes kan buitenzetten.
En in het derde veld krijgen de bewoners een gemeenschappelijke pluktuin, in de vorm van een boomgaard. Deze wordt door de gemeente onderhouden.
Vormgeven aan collectiviteit is een moderne stadsopgave, die in onze vinexwijken meer aandacht behoeft. Het zijn juist deze gebieden waar functiemenging maar beperkt aanwezig is, waardoor de kans dat op informele ontmoetingen sterk afneemt.
